Main Stage Official Blog

Summer 2003. Manu Chao is driving his green-yellow-red Volkswagen convertible around Paris and doesn't care much about the heat that bothers everyone else. Suddenly, radio Nova with the cranked up volume playing a completely new melody. Manu stops and forgets everything for a moment, listening enchanted.
 
Winter 2004. Manu is locked in a studio with a blind couple from Mali, carefully listening to what Amadou Bagayoko and Mariam Doumbia have to say. It's not like he has much choice anyhow, since the music that once stopped him driving was theirs. He spent a couple of months looking for them from one record label to another, from one building to another in Bamako, until he saw them singing to the neighbors’ children in a backyard, for themselves. They tell him, holding hands, "Manu, you have gone too far, singing for everyone, when ever they want. Manu, your music is good, but never forget it's really worthy only if your neighbors like it when you sing for them.” Manu listens, it's what he has wanted to hear for a while...
 
In that moment, Amadou and Mariam had been working for 25 years, performing since 1980, recording and releasing in Africa since 1986. They met in 1977 at the Institute for Blind People, started talking about music and never stopped... In a way, they present an alternative history of African music, since they broke into French market on their own, making original music, not covering folk - in their music, they hold the freedom to mix some rock and roll in on purpose, as well as some Cuban and Arabic influences. The album that they were to record afterwards, after letting Manu produce it, since he promised he would obey their wishes and do everything in the right way - "Dimanche a Bamako" - became the highest selling African album ever.
 
From this breaking moment on, and the sold CD no. 500,000, the world was ready for new grand performers from the banks of Niger and their mission. Working on their next release, "Welcome To Mali", they had to teach the good-hearted Damon Albarn some things about working in a studio, and he listened when they explained music should be loved if you want it to love itself, and that this was the 'production' they needed. Today, everyone knows of Amadou and Mariam, since they opened their second Football World Championship, started numerous music classes for blind children, and often sing only for their neighbors and those who feel as such. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager
____________________________________________________________ Uputstvo za upotrebu - Amadou and Mariam
 
Leto 2003. Manu Chao vozi svoj zeleno-žuto-crveni folksvagen kabriolet po Parizu i ne mari mnogo za žegu koja zamara ostale. Iznenada, na Radio Nova odvrnutoj do daske počinje potpuno nepoznata melodija. Manu staje i zaboravlja za trenutak na sve, slušajući je kao oduzet.
 
Zima 2004. Manu je zatvoren u studiju sa bračnim parom slepih osoba iz Malija i pažljivo sluša šta imaju da kažu Amadou Bagayoko i Mariam Doumbia. Uostalom, nema mnogo izbora, muzika koja ga je svojevremeno zaustavila u vožnji jeste njihova. Proveo je nekoliko meseci tražeći ih od izdavačke kuće do izdavačke kuće, i konačno od zgrade do zgrade u Bamaku, sve dok ih nije našao kako pevaju komšijskoj deci u dvorištu, za svoje zadovoljstvo. Oni mu govore, držeći se za ruke: Manu, preterao si, svima pevaš, kako ti ko traži. Manu, tvoja muzika je dobra, ali nikad nemoj zaboraviti da stvarno vredi samo ono što se svidi tvojim komšijama kad im otpevaš. I Manu sluša, to je već neko vreme želeo da čuje...
 
Amadou i Mariam u tom trenutku rade već 25 godina, nastupaju od 1980, snimaju i objavljuju u Africi od 1986. Upoznali su se 1977 na Institutu za slepe, počeli su još tada da pričaju o muzici i nikad nisu prestali... U neku ruku, predstavljaju jednu alternativnu istoriju afričke muzike, pošto su se sami probili do francuskog tržišta praveći autorske pesme, a ne prerađujući narodne - u svojoj muzici zadržavaju slobodu da namerno ubace rock n roll, kubanske i arapske uticaje. Album kog će zatim snimiti pošto su dopustili Manuu da ga producira, jer je obećao da će ih poslušati i raditi kako treba - "Dimanche a Bamako" - postaće najprodavaniji afrički album ikada.
 
Posle ovog prelomnog momenta i prodatog CD-a broj 500 000, svet je bio spreman za nove velike izvođače sa obale Nigera i njihovu misiju. Za sledeće izdanje - "Welcome To Mali" - morali su onog dobronamernog Damona Albarna da upute u neke stvari oko rada u studiju, a on ih je poslušao kad su mu objasnili kako muziku treba voleti da bi ona volela tebe i da je to  "produkcija" koja im treba. Danas, za Amadou and Mariam svi znaju, jer su otvorili već drugo uzastopno Svetsko prvenstvo u fudbalu, pokrenuli mnoge muzičke tečajeve za slepu decu i često pevaju samo za svoje komšije i sve one koji se tako osećaju. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager

If one should say that Bad Religion are still successfully performing after 30 years, that would be a wild understatement. As the recently released CD "The Dissent of Men" shows, they are one of the last punk bands who work purposefully, who don't gather just for the sake of gathering, and whose songs and albums still bare the trait of sharp criticism aimed at the dysfunctional society, this time the global one. In short, Bad Religion are at this moment the living history of punk.
 
Since that moment in 1980 when they played their first concert, Bad Religion have gone through various phases of the legendary Californian punk scene development, keeping up with the changes, initiating them later on, supporting numerous bands through their Epitaph Records label. Since the second half of the '80s and the album "Suffer" (1988) , it is safe to say that this band has lead a new punk generation to new adventures. In the years we usually remember as the years when alternative rock peaked and grunge emerged, from 1989 do 1992, Bad Religion released album after album that defined how punk should work in new times: this is why "No Control", "Against The Grain" and "Generator" trilogy was an obligatory home reader for those who wanted to grow up in their own terms in this time.
 
And even though mainstream success did catch up to them later, bringing trouble as well, Bad Religion maintained a pretty original set up, not forgetting some basic punk lessons, sharing them to the date, and especially on these dates: do not pretend, say as much as you can with as little as you have. This is why everyone eagerly anticipates the moment this furious gig sets the stage on fire with polyphonic singing they became famous for - voice/guitar harmony, that gives a human trait to the struggle with despair, as if forever telling us there is hope, even if the world crumbles down on us. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager
____________________________________________________________ Uputstvo za upotrebu: Bad Religion
 
Ako se za Bad Religion kaže, recimo, da su posle 30 godina i dalje uspešno na sceni, taj komentar je daleko ispod onoga što su oni uradili. Kao što pokazuje nedavno objavljeni CD "The Dissent of Men", u pitanju je jedan od poslednjih punk sastava koji i dalje rade sa smislom, koji se ne okupljaju okupljanja radi, i čiji albumi i pesme još nose crtu kritičke oštrice usmerene na disfunkcionalno društvo, ovaj put globalno. Ukratko, Bad Religion su u ovom trenutku živa istorija punka.
 
Od onog momenta kad su 1980 odsvirali svoj prvi koncert, Bad Religion su prolazili kroz sve faze razvoja legendarne kalifornijske punk scene, prateći njene promene, a kasnije ih inicirajući, podržavajući mnoge bendove kroz svoju kuću Epitaph Records. Od druge polovine osamdesetih i albuma "Suffer" (1988) može se slobodno reći da je ovaj bend sam predvodio novu punk generaciju u najnovije avanture. Tokom godina kojih se uobičajeno sećamo kao godina vrhunca američkog alternativnog rocka i pojave grungea, od 1989 do 1992, Bad Religion su ispaljivali album za albumom koji je definisao na koji način se punk mora dešavati u novim vremenima: trilogija "No Control", "Against The Grain" i "Generator" zato je svima koji su u to doba želeli da odrastu po svojim merilima, ostala kao deo obavezne, radosne audio-lektire.
 
I mada ih je potom pogodio mainstream uspeh, donoseći i neprilike, Bad Religion su se održali u približno originalnom sastavu, ne zaboravljajući neke osnovne punk lekcije i deleći ih okolo sve do danas, ili naročito baš danas: ne folirati se i kazati što više sa što manje sredstava. Zato se jedva čeka da sa bine počne ta furiozna svirka uz višeglasno prateće pevanje po kome su postali poznati - harmonija glasova sa gitarama, koja daje ljudsku stranu borbi sa očajanjem i kao da zauvek poručuje da ima nade, makar se sve rušilo oko nas. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager

"An outlaw can be defined as somebody who lives outside the law, beyond the law and not necessarily against it."
Hunter S. Thompson
 
The fact that the new pop star was born among the refugees should not come as a surprise to no one. Refugees are a phenomenon that never entered pop in the right way, because no one ever saw the possibility for stateless people to make something glamorous out of their experience. However, today, when it's less and less relevant where you live physically, the whole world can see through the archaic nonsense of state borders, and the time is right for the artists of world glory and refugee origin.
 
M.I.A. escaped from Sri Lanka with her mother and two sisters, their dad stayed there to fight. Maya (as she was called at home) learned to speak English only after they arrived, growing up in South London newly-built blocks, surrounded by real racism, listening to Public Enemy and Niggers With Attitude. Her visual art talents were noticed soon, especially when it came to graphics and street art, dressing and making videos and short films. But all fences went down when her new friends, Justine from Elastica and fearless Peaches taught her how to make music.
 
From her first release "Arular" (2005), a brilliant manifesto of new girl power self awareness through political analysis, all placed in her original rhythms that blended hip-hop with Asian influences, over the unexpected grand hit album "Kala" (2007), to the last year's a bit experimental and dark "Maya" - like overnight, M.I.A. became a global phenomenon, and one of the most influential people of today according to Time magazine. And fully justified as well - just as Amy Winehouse, M.I.A. speaks for all those on the outside margins of society, and there are more of them coming. With a charmingly mysterious smile, constantly changing her dress code bringing together all the world colors, with interviews in which she played with all possible stereotypes, it is by no means too much to see her as one of the true symbols of this time.
 
If you want to adnce to the tune of Wikileaks, she is the right choice for you, if you want to hear what made the headline news in music, she is also your choice. Always ahead of the others in the very source of true 21st century street art, M.I.A, (Missing In Action), actually never searched for a good action in her life - action always found her. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager
_______________________________________________________________ Uputstvo za upotrebu - M.I.A.
 
"An outlaw can be defined as somebody who lives outside the law, beyond the law and not necessarily against it."
Hunter S. Thompson
 
Činjenica da je nova pop zvezda ponikla među izbeglicama, ne bi smela nikog da iznenadi. Izbeglice su fenomen koji u pop muziku nikad nije ušao na pravi način, jer niko nikad nije video mogućnost da osobe bez državljanstva i zemlje naprave nešto glamurozno. Međutim, danas, kad je sve manje bitno u kojoj zemlji se ko fizički nalazi, kad ceo svet vidi da su granice arhaične gluposti kojima ističe vreme, bilo je pravo vreme za umetnike izbegličkog porekla i svetske slave.
 
M.I.A. je pobegla sa mamom i sestrama iz Šri Lanke u Englesku, tata je ostao da se bori. Maya, kakvo je njeno pravo ime, naučila je engleski tek kad je stigla, rastući u blokovima novogradnji u južnom Londonu, okružena pravim rasizmom, slušajući Public Enemy i Niggers With Attitude. Njeni talenti su vrlo brzo došli do izražaja u oblasti vizuelne umetnosti, posebno grafiti i street art, oblačenja i pravljenja video radova i kratkih filmova. Ali brana je potpuno popustila kad su je nove prijateljice, Justine iz sastava Elastica i neuništiva Peaches, podučile pravljenju muzike.
 
Od prvog izdanja "Arular" (2005), koje je predstavljalo blistavi manifest nove devojačke samosvešćenosti kroz političku analizu, sve to postavljeno na njene originalne ritmove koji su ukrštali hip hop sa azijskim uticajima, preko neočekivanog velikog hit albuma "Kala" (2007), do prošlogodišnjeg, pomalo eksperimentalnog i mračnog "Maya" - M.I.A. je preko noći izrasla u globalni fenomen, i jednu od najuticajnijih osoba današnjice po magazinu Time. Potpuno s pravom - kao i Amy Winehouse, M.I.A. govori u ime svih koji su van uređenog društva, a takvih je sve više. Uz šarmanto misteriozan osmeh i stalno menjajući dress code u kome se slažu sve boje sveta, uz intervjue kroz koje se poigrala sa svim mogućim stereotipima, nikako nije preterano videti u njoj jedan od istinskih simbola ovog doba.
 
Ako želite da igrate uz Wikileaks, ona je vaš pravi izbor, ako želite da čujete šta ima novo u muzici, ona je takođe vaš pravi izbor. Uvek mnogo pre svih ostalih na izvoru ulične umetnosti XXI veka, M.I.A, (Missing in action), ustvari nikad u život nije propustila dobru akciju - akcija je uvek pronašla nju. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager

Last week, I got a chance to have a little chit chat with Artwork from Magnetic Man, one of the hottest Exit 2011 acts. They are to give us some of their sound on Exit Thursday, right After 2. We talked about their work, cooperation between the three friends, their Exit gig expectations and so on. Hear for yourself :). Prošle nedelje imala sam priliku da malo popričam sa Artworkom iz sastava Magnetic Man, jednog od najviše očekivanih izvođača na Exitu 2011. Oni će svojim zvukom protresti tvrđavu u Exitov četvrtak, odmah After 2. Pričali smo malo o njihovom radu, saradnji između prijatelja, njihvim očekivanjima od nastupa na Exitu i tako dalje. Poslušajte sami :).
Magnetic Man interview for #Exit2011 by ExitFestival Dzenana Huseinovic

The comeback of the year for all those who grew up with punk and new wave.
 
Mick Jones is a person who doesn’t need special introduction, if you ever heard even a song by The Clash. He’s the one who sang "Should I Stay Or Should I Go", and other unforgettable songs – he was the second vocal, but the first guitar, and an important figure of one of the biggest punk bands of all times. Which is to say rock and roll owes him big, even though he might not have intended for this to be so.
 
The Clash stopped existing when the creative differences between him and the lead singer Joe Strummer became too strong – like some other great composer partnerships, here everything lay on the dynamics of two different energies. Jones was the cheerful-dynamic side, Strummer was serious with a clear mission, and both were by their necks in the romantics and revolution, in that order.
 
Big Audio Dynamite are the only true sequel of The Clash by many things – a band who continued with "This Is BAD" exactly where The Clash stopped with "Combat Rock", developing further that modern, eclectic approach to rock music interwoven with different pop culture samples and hip-hop beats. Don Letts, the original guru of The Clash here comes out to the scene completely equally, adding an additional revolt credibility to the new band, as well as racial diversity that suits the music; endless political engagement remains a constant for B.A.D. as well.
 
Still, many more things emerge, which The Clash only anticipated in their later leaning towards funk: apart from the indestructible, always rocky guitar, there are more dance tunes in these songs, visible in the later releases by B.A.D. Actually, their visionary blend of dance and rock elements only today sounds familiar and acceptable – back then it was definitely too bold for high-rated sales. This is why their comeback from the future that already happened seems completely natural, something that needed to hit us, but by no means as some re-heat of an old flame of a previously popular band – even more so because B.A.D. were never extremely popular, but more extremely respected.
 
This futuristic The Clash are actually the music point from which MIA , Santigold and many more currently hot musicians come. They gave a new dignity, message and  story to dance music, and a new dance to rock music. Now they could have a bit of fun with this broken world they once anticipated. I am sure they can still bite. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager
__________________________________________________________________ Uputstvo za upotrebu: Big Audio Dynamite
 
Povratak godine za sve koji su rasli na punku i new waveu.
 
Mick Jones je osoba koju ne treba posebno predstavljati, ako ste ikad u životu slušali The Clash. On peva "Should I Stay Or Should I Go", i još nekoliko nezaboravnih pesama - generalno je bio drugi vokal, ali prva gitara i bitno lice jednog od nesumnjivo najvećih punk bandova svih vremena. Što bi značilo da je zadužio rock n roll, mada mu to možda i nije bila namera.
 
The Clash su stali onog momenta kad se razišlo njegovo kreativno partnerstvo sa pevačem Joe Strummerom - nalik na neka druga velika kompozitorska partnerstva, i ovde je sve počivalo na dinamici dve različite energije. Jones je bio ona vedro-ironična strana, Strummer ozbiljna strana sa zacrtanom misijom, a i jedan i dugi bili su sa obe noge duboko u romantici i revoluciji, tim redom.
 
Big Audio Dynamite su jedini pravi produžetak The Clash, po mnogo čemu - sastav je svojim debijem "This Is BAD" 1985 nastavio tačno tamo gde su oni stali sa "Combat Rock", razvijajući do kraja moderan, eklektičan pristup rock muzici u koju se uvlače razni pop kulturni semplovi i hip hop beatovi; Don Letts, originalni guru The Clash ovde se prvi put ravnopravno penje na scenu, dajući dodatan buntovnički kredibilitet novoj grupi, kao i rasnu šarolikost koja odgovara muzici; bezganična politička angažovanost ostaje konstanta i B.A.D.
 
Međutim, pojavljuju se i mnoge nove stvari, koji su kod The Clash bile samo naznačene kroz poznu nasklonost ka funku: osim neuništive, uvek rockerske gitare, u pesmama ima sve više plesnih ritmova, što još više dolazi do izražaja na kasnijim albumima B.A.D. Ustvari njihovo vizionarsko ukrštanja dance i rock elemenata tek danas zvuči poznato i prihvatljivo - u onom trenutku bilo je definitivno malo previše smelo za visoke tiraže. Zato ovaj povratak iz budućnosti koja se već jednom desila, deluje potpuno prirodno, kao nešto što je moralo da nas pogodi, a nikako ne kao još jedno podgrevanje stare slave nekada popularne grupe - tim pre što B.A.D. nikad i nisu bili ekstremno popularni, više veoma poštovani.
 
Ovi futuristički The Clash su ustvari muzička tačka od koje počinju i MIA i Santigold i mnogi drugi današnji cool autori, Svojevremeno su dali novo dostojanstvo, poruku i priču dance muzici, kao i novu razigranost rock muzici. Sad bi mogli malo i sami da se zabave sa razlupanim svetom kog su jednom davno naslućivali. Siguran sam da još uvek umeju da ugrizu. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager

Pop 'rules' are not there only to be remembered, or to be obeyed, but to make new ones from as well. When Santogold's new album came up in 2008, it was a sort of significant extra sign that there was a mini female revolution going on in popular culture, started by M.I.A. and Amy Winehouse. Even the fact that soon she had to change her name into Santigold (because of too much resemblance to a film's name) is a sign of time, because nothing can be more sign of time than an artist with a changing stage identity.
 
It is clear today that there is no need for mentioning gender differences when it comes to pop stars. Not only that today's biggest stars are women, and that this is normal - but more and more girls stand behind these stars. They run all possible record labels and concert agencies, make the majority of employees in the festivals like Exit, slowly becoming an everyday occurrence in very responsible and creative positions, like that of tour manager or a producer - Santigold is the best example for this.
 
Born as Santi White in 1976, she worked for years on stage with various crews (the biggest success: collaboration with Res in 2001), as Santigold she became one of the most wanted composers, new singers, cool phenomena and collaborators of the great names of today - she was invited to and took part in the project done by Beastie Boys, David Byrne,  Lily Allen, Christina Aguilerra, Jay Z, Basement Jaxx, M.I.A, Mark Ronson, GZA, Pharell Williams, Julian Casablancas, to name but a few. Approximately the same number of celebrities took part in her projects. Everybody either called her or answered her calls, for Santi is a definitive of self-conscious artist that breaks the boundaries, and a rare example of novelty on the market that truly respects the tradition. Her love for new wave sound doesn't strive to copy it, but to repeat it today, which is most visible through her freedom of expression and crossing genre limitations, as if she was playing charades.
 
Edgy  dynamics of her songs seems to reflect the street rush, promising the wit of a streetwise person who has seen it all and been on both sides of success, which has been coming to her so slowly. It's been a long time since someone managed to so powerfully connect the melancholy of city corners and its beats, and Santi's rhythms have always been shiny remarks on the world we live in. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager
___________________________________________________________ Uputstvo za upotrebu: Santigold Pop "pravila" nisu tu samo da bismo ih se sećali, ili samo da bi bila poštovana, nego da bi napravili nova. Kad se 2008 pojavio prvi album Santogold, on je bio neka vrsta značajne dodatne naznake da je u toku mini ženska revolucija u popularnoj kulturi, započeta pojavama Amy Winehouse i M.I.A. Čak i to što je uskoro morala da menja ime u Santigold (zbog suvišne bliskosti sa imenom jednog filma), spada u znak vremena, jer šta može biti više sign of the times nego umetnik sa promenljivim pojavnim identitetom.
 
Danas je jasno da više nije ni važno pominjati rodne razlike kad se govori o pop zvezdama. Ne samo da su sadašnje najveće zvezde u ženskom rodu, i da je to normalno - sve više devojaka se nalazi i iza zvezda. One vode sve moguće kancelarije preostalih izdavačkih kuća i koncertnih agencija, čineći većinu zaposlenih i u okviru festivala kao što je Exit, polako postajući uobičajena pojava i na veoma odgovornim i kreativnim mestima kao što su pozicija tour managera ili producenta - Santigold je najbolji primer.
 
Rođena kao Santi White 1976, već godinama na sceni u razni muzičkim postavama (najveći uspeh: saradnja sa umetnicom Res 2001), kao Santigold je postala jedna od najpoželjnijih kompozitorki, novih pevačica, cool pojava i uopšte saradnika velikih imena današnjice - na poziv je učestvovala u projektima Beastie Boysa, David Byrnea, Lily Allen, Christine Aguilerre, Jay Z, Basement Jaxx, M.I.A, Mark Ronsona, GZA, Pharell Williams, Julian Casablancasa i to je samo početak liste. Otprilike isti broj celebrities je rado učestvovao na njenim snimcima, Svi su je zvali ili se odazvali, jer je Santi oličenje samosvesne umetnice koja potire granice, i redak primer noviteta na tržištu koji istinski poštuje tradiciju. Njena ljubav za new wave zvuk ne ide u smeru "skidanja" istog, već ponavljanje tog iskustva u današnjici, što se najbolje vidi u slobodnom i nepredvidivom preskakanju iz žanra u žanr, kao da je u pitanju ona igra sa lastišem.
 
Nervozna dinamika njenih pesama kao da odslikava uličnu užurbanost, i uvek obećava brzu pameti streetwise osobe koja je videla sve  sa obe strane uspeha, što joj je tako dugo dolazio. Odavno niko nije tako snažno povezao setu velegradskih kutaka i njegove ritmove, a Santini ritmovi su uvek bili blještave rečenice o stanju u kome živimo. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager

Bristol is the back side of everything in Britain. Turned towards the Atlantic and America, as far from all current trends as only wildly conservative Europe can be, former key harbor for slave disembarking - Bristol - and its history make a collection of memories of the dark side of living in a city. And while their geographical peer Liverpool was always famous for bands to which melody was sacred, Bristol became famous for the darkness of its heart. Since the days when Pop Group tried out various weird sounds at the very end of new wave, since the days Wild Bunch tried to sound like a hip-hop sound system, that is to say, the beginning of the '80s, Bristol school in artistic popular music has existed. Massive Attack, Tricky and Portishead made us believe during the nineties that it is possible to find such faith in the midst of urban disintegration.
 
Up to now, Portishead haven’t made more than three albums. Each one was an event of its time, and their debut "Dummy" is certainly among the rare masterpieces that open new doors in pop. In their case, "Dummy" defined dreamy pop music, on the verge of being audible, a recipe of making an atmosphere that is only anticipated into a song to experience. There rudiment remains of a composition suited the end-of-the-twentieth-century atmosphere, they transcend the vague feeling that the world is changing irreversibly and that it may not hold the place for each and every one of us. Fin de siècle aesthetics with Bristol's rugged social reality, in the version of Geoff Barrow and irreplaceable Beth Gibbons gave a pattern for noir pop of the new age, all to dubstep.
 
The next release, "Portishead", adds even more to the melancholy dramatics they became famous for, this time magnifying it to monumental size by including an orchestra, after which the expected silence came up, because such intensive suppression of unspeakable emotions could not end in any other way. And just when it became unclear if the band would ever continue working, a couple of years ago, their third album ("Third") surprised everyone with its uncompromising approach that leaned on the more abrasive electronica than ever before. Heavy as always, the sound realm in which Portishead live once again resembled the world we melt in.
 
Somewhere here lies the basic secret of their artistic success - among the last great author sets, they have always succeeded in singing the context in which life goes on today and 'the state of humanity', and within their vision, we found a secluded spot for our own little fantasies and the possibility of reliving private drama that everyday consists of. Portishead know this trick - how to bring us back to ourselves. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager _______________________________________________________________________________ Uputstvo za upotrebu: Portishead
 
Bristol je naličje svega u Britaniji. Okrenut Atlantiku i preko njega Americi, daleko kako to samo ponekad smrtno konzervativna Evropa ume da bude od novih tokova, nekadašnja ključna luka za istovar robova - Bristol - i njegova istorija predstavljaju zbirku uspomena na tamnu stranu postojanja u gradu. I dok je slično geografski postavljen Liverpul uvek bio poznat po bendovima kojima je melodija bila svetinja, Bristol je postao poznat po mraku u srcu. Još od vremena kad su Pop Group isprobavali razne čudne zvuke u poslednjim danima new wavea, još od dana kad su Wild Bunch pokušavali da zvuče kao hip hop soundsystem, odnosno još od počeka osamdesetih, postoji bristolska škola u umetničkoj popularnoj muzici. Massive Attack, Tricky i Portishead su tokom devedesetih učinili da poverujemo kako je moguće usred urbanog raspada naći kakvu takvu veru.
 
Portishead do sad nisu snimi više od tri albuma. Svaki je bio događaj u svom vremenu, a debi album "Dummy" svakako spada u ona retka remek dela koja otvaraju nova vrata u pop muzici. U njihovom slučaju, "Dummy" je dao definiciju sanjive pop muzike, na ivici čujnosti, recept kako jedna samo naznačena atmosfera može biti doživljena kao pesma. Ovi rudimentarni ostaci kompozicije, odgovarali su atmosferi kraja veka, kroz njih je probijalo nejasno osećanje da se svet nepovratno menja i da u njemu možda neće biti mesta za svakog od nas. Fin de siecle estetika ukrštena sa rogobatnom socijalnom stvarnošću Bristola, u verziji Geoff Barrowa i neponovljive Beth Gibbons dala je obrazac za noir pop novog doba, sve do dubstepa.
 
Sledeće izdanje, "Portishead" još je dodalo na melanholičnoj dramatici po kojoj su postali poznati, ovaj put je uveličavajući do monumentalnih razmera uključivanjem orkestarske pratnje, a potom je usledila očekivana tišina, jer ovakvo intezivno susprezanje neizgovorljivih emocija nije moglo drugačije da se završi. I baš kad je postalo nejasno da li će bend ikad nastaviti sa radom, pre par godina, njihov treći album ("Third") sve je iznenadio beskompromisnim pristupom koji se oslanjao na više abrazivne elektronike nego ikad. Teskobno kao i uvek, sazvučje u kome žive Portishead izgledalo je opet kao i svet u kome se utapamo.
 
I tu je negde osnovna tajna njihovog umetničkog uspeha - među poslednjim velikim autorskim sastavima, oni su uvek uspevali da opevaju kontekst u kome se život danas odvija i "stanje ljudskosti", a mi smo u njihovoj viziji nalazili skrovito mesto za svoje male fantazije i mogućnost ponovnog proživljavanja privatnih drama od kojih se svakodnevnica sastoji. Portishead znaju taj trik - kako da nas vrate nama samima. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager

One of the many battles Exit has fought has been won in the meantime - today, seeing a band you like is an everyday occurrence, and up to you mostly. Do you have the money, do you want to travel to Europe without a visa, or you want to wait for them to come to you, that is more or less your own personal matter. This is why this year Exit intends to go back to alternative culture scene of the ’80 and the ’90, as well as that of ‘00s. On one hand, the is the festival's original starting point and its foundation - on the other hand, the number of mainstream performers coming to Serbia keeps growing, there are more pop stars and old rock stars performing regularly, but still very few alternative ones. In this context of Serbian music scene that is connected with global business trends, it is extremely important to continue bringing the most significant alternative performers, who would not visit us otherwise. This is why Exit’s Main Stage is more dedicated this year than ever before to supporting diversity and different views of the world. Alternative culture value system is still not widely accepted around here, where standards have been blurred for a long time. Grinderman, Pulp, Portishead, Big Audio Dynamite, Bad Religion, are huge names in the music history coming from this very world, and Arcade Fire, M.I.A, Santigold and Editors are very important in the scene currently. And even the good old Jamiroquai have always advocated ecological awareness By going back to its alternative roots with Main Stage program, Exit wants to take a clear stand on the new social problems in our country, which thanks to our minor efforts, is irreversibly becoming a rightful part of the world. Some might say – finally. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager
_____________________________________________________________ Jedna od mnogih Exitova bitaka jeste u međuvremenu dobijena - danas je odlazak na koncert benda koga volite svakodnevna stvar, i najviše zavisi od vas. Da li imate novca, da li želite da putujete u Evropu konačno bez viza ili da sačekate voljene umetnike da dođu kod nas, to je više ili manje samo vaša stvar.
 
Ove godine Exit se zato sa namerom vraća alternatvnoj kulturnoj sceni, kako osamdesetih i devedesetih, tako i dvehiljaditih. Sa jedne strane to je originalno polazište festivala i njegov temelj - sa druge strane, sve veći broj mainstream izvođača dolazi u Srbiju, sve više pop i starih rok zvezda ovde ima regularne koncerte, ali i dalje nema onih alternativnih.
 
U novom kontekstu srpske muzičke scene povezane sa globalnim poslovnim tokovima, izuzetno je važno nastaviti sa dovođenjem najznačajnijih alternativnih grupa, koje drugačije u našu zemlju ne bi došle. Main Stage Exita zato je ove godine, više nego ranije, posvećen nameri da se podrži različitost i drugačiji pogled na svet, vrednosni sistem alternativne kulture i dalje nije prihvaćen u našoj sredini, u kojoj su merila odavno namerno pomućena.
 
Grinderman, Pulp, Portishead, Big Audio Dynamite, Bad Religion, ogromna su istorijska imena upravo ove kulture, a Arcade Fire i MIA, te Santigold i Editors veoma važna nova imena na istoj sceni. Čak i dobri stari Jamiroquai se uvek glasno zalagao za ekološku osvešćenost...
 
Vraćajuci se svojim alternativnim korenima kroz program na glavnoj bini, Exit želi da se postavi jasno pred novim društvenim problemima u našoj zemlji, koja zahvaljujući i našim malim naporima, nepovratno i sve više postaje deo sveta. Neki bi rekli - konačno. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager 

Electro pop needed a bit more drum, and a bit more decisive male voice. Indie rock needed a bit slower but stronger guitar and a bit more synth. And there was a very specific spot in time/space continuum reserved for doing this, making a sound more precise. And there was an opening for a band who could do this. That band are Editors. Vacancy filled, destiny fulfilled.
 
This is 'the simple life you wish to leave'. I won't pretend I knew them before "Papillon", I had though indie had died, apart from my love for Franz Ferdinand. But the madness that covered me whenever I heard it of course made me listen to others. Now my list of favourites includes "You Don't Know Love", "Last Day", "Munich" and all others, I can't just number their songs here. Their lyrics are a blend of grounded pessimism and carmic (in)justice, like Morrisey's (if I may compare, even though I most probably may not). They address you personally,  and then ask "Why!?". First they say "She works a long night shift, and sees the birth of her days", only to cross to "well we all hope for deliverance, on your knees and pray." Maybe on your behalf, maybe because they think rhetorical questions are good for  the business. Either way, they speak for you and to you. And when such a deep, stable, powerful male voice speaks, you are bound to be in awe, and to trust it.
  To questions 'why',  we never get easy answers. It's not like artists haven't tried to ask this for us before Editors, over the mike and thousands of sold album copies. Do we believe in that 'if there really was a God here, he would have raised a hand by now' and dismiss everything, or do we scream  "I don't wanna be ignored oh God", asking for his attention? Their music will help us find the answer if we listen to it and interpret it in the way each one of us needs to. But we don't have to. We can wait for July 8 at Main Stage and find out two things: whether they are every bit as good as the festivals around the world say, and whether the guitar/electronica/prophet-like voice mixture is what we need to successfully try to ask the same old questions in the second decade of the 21st century.  
Elektro popu je bilo potrebno malo više bubnja i malo odlučnijeg muškog glasa. Indi roku je trebalo malo razuđenije gitare, malo sinta. I postojala je tačka u preseku vremena i prostora u kojoj se ovo moglo uraditi, i objediniti u jedan, precizniji zvuk. I bio je potreban bend koji ovo može i hoće da uradi. Taj bend su Editorsi. Mesto je time popunjeno, sudbina ostvarena. To je 'simple life you wish to leave'. Neću se pretvarati da sam ih znala pre "Papillon", mislila sam nekako da je indi umro, i pored velike ljubavi prema Francu Ferdinandu. Ali ludilo koje me je obuzimalo kad god bih čula ovu pesmu naravno da me je nateralo da čujem i ostale. Tako su sada na listi omiljenih i "You Don't Know Love", "Last Day", "Munich"... i druge, ne bih da nabrajam sve njihove pesme. Tekstovi su im mešavina prizemnog pesimizma i karmičke pravde i nepravde, kao Morisejevi., ako smem da uporedim (iako verovatno ne). Obraćaju se lično, tebi a onda pitaju "Zašto!?". Najpre kažu: "She works a long night shift,and sees the birth of her days", da bi nda prešli na "well we all hope for deliverance, on your knees and pray." Možda u tvoje ime, možda što misle da su retorička pitanja dobra za pevljivost pesme. Kako god, govore ti, a i u ime tebe.  A kada se ovako dubok, stabilan, moćan muški glas obraća, tebi ili za tebe, obuzima te strahopoštovanje i osećaš da mu moraš verovati. Na pitanja "zašto" nikad olako ne dobijamo odgovore, ne od viših sila. Nije da umetnici nisu i pre Editorsa pitali za nas preko razglasa i miliona prodatih albuma. Da li da verujemo da 'if there really was a God, he would have raised a hand by now' i time otpišemo mogućnost da nas neko štiti i gleda, ili da vapimo "I don't wanna be ignored oh God", tražeći njegovu pažnju? Njihova muzika će nam dati odgovor ako protumačimo tekst na način koji nam je za to potreban. Ali ne moramo. Možemo da sačekamo 8. jul na Mejnu i da proverimo dve stvari: da li su tako dobri kao što kažu festivali širom sveta, i da li je kombinacija gitare i sintetike sa glasom predstavnika ljudi upravo kombinacija koja nam je trebala da u drugoj deceniji XXI veka uspešno probamo da još jednom postavimo stara pitanja.

Dženana Huseinović  

The last time when music meant a bit more than available download was mid-nineties. In that time, two things were going on with music – a guitar revolution going back to rock’n’roll basics in America, called Grunge, and the other, similar in idea, but going on in Britain, and by the name of Brit Pop. Basically, those were two sides of the same process, in which rock music had a role to play in society for the last time, and was what people call the spokesperson of the generation. Of course, this was before the Internet. In this time, music would also have a poetic message, which gathered people and made them stay together. Oasis gathered the most, in fields and football pitches, Blur did this on distance, by airing biggest radio hits we could here everywhere, from malls to pitches, and Pulp – well, people listened to them in the privacy of their own homes. As pop groups for the masses, Oasis and Blur gained epic size and attitude, whereas Pulp presented a ‘human face’ of Brit Pop, a way for small people to feel like somebody was speaking out for them too. Finally, they had several all-time melodies, regardless of whether we are talking about specific preferences between "Common People", Disco 2000" or "Do You Remember the First Time". Pulp actually offered a possible Brit Pop peak – their wanted wittiness and charm, joy of life found in the things little and plain, high artistic desires hidden in a disposable form of mass entertainment. In the midst of all that, Jarvis Cocker constantly proved that it’s not hard to be both clever and fun, to lecture in college and have a pop music career, turning in time into one of the most interesting pop culture phenomena. A next-door intellectual, passionate connoisseur of British music and political history, and an unusual singer, Jarvis became a private icon – a star whose close presence doesn’t blind, but spiritualises the common man. Back then, as the third among the great they were still the first to many, and now, there is not a single European festival who didn’t take the sudden Pulp return as an event with a special meaning. This is probably the biggest proof that Pulp, and their music is something that an unforeseen number of people take as a sign that stars in the sky can be reached. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager ********************************************************************************************* Poslednja vremena kad je muzika predstavljala nešto više od available downloada bila su sredinom devedesetih. U to vreme se se dve stvari dešavale sa rock muzikom - jedna gitarska revolucija ka korenima rock n roll muzike u Americi, koja se zvala grunge - i druga, slična po ideji povratka na proverene vrednosti i spontanost, a koja se dešavala u Engleskoj i zvala brit pop. U suštini, radilo se o dve strane istog procesa u kome je rock muzika poslednji put imala društvenu ulogu i bila ono što se nekad nazivalo glasnogovornikom generacije. Bilo je to, naravno, pre interneta. U to vreme muzika je ponekad imala i poetsku poruku, oko koje su se ljudi okupljali i ostajali zajedno. Oasis su ih okupljali u najvećim brojevima na poljanama i stadionima, Blur su ih okupljali daljinski kroz neviđen niz radijskih hitova koji su se mogli čuti svuda, od robnih kuća do fudbalskih stadiona - a Pulp - e pa oni su se slušali po kućama. Oasis i Blur su kao narodne pop grupe obezbedili epsku veličinu i stav, ali Pulp su bili "ljudsko lice" brit popa, način da i mali ljudi osete da neko govori u njihovo ime - konačno, imali su nekoliko melodija za sva vremena, bez obzira da li je vaš izbor "Common People", Disco 2000" ili "Do You Remember the First Time". Pulp su ustvari ponudili jedan mogući vrhunac brit popa - njegovu željenu duhovitost i šarm, životne radosti u malom i običnom, te visoke umetničke pretenzije skrivene u potrošnoj formi masovne zabave. U središtu svega toga, Jarvis Cocker je dokazivao da uopšte nije tesko biti pametan i zabavan, predavati na fakultetu i voditi pop karijeru, pretvarajući se s vremenom u jednu od najzanimljivijih pojava u pop kulturi. Intelektualac iz susednog ulaza, pasionirani poznavalac britanske muzičke i političke istorije, i neobičan pevač, Jarvis je postao intimna ikona - zvezda čije blisko prisustvo ne zaslepljuje, nego produhovljuje "običan svet". Posmatrano iz prošlosti, kao treći od najvećih i dalje su za mnoge bili prvi u srcu, a posmatrano iz današnjice, ispostavlja se da nema bitnog festivala u Evropi koji iznenadni povratak grupe Pulp nije shvatio kao događaj od posebnog značaja.To je verovatno i najvažniji dokaz da su Pulp i njihova muzika nešto što neslućeno puno ljudi shvata kao važan dokaz da se zvezde sa neba mogu dotaći. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager 

Apart from being so hot and musically active that the world fights for them, Arcade Fire are politically engaged as well. fighting for a better Canada, as funny as it may sound to us in Serbia :). They used their blog to urge their fellow citizens to vote on the upcoming elections, but not for the conservative party. They are also the second Canadian artists who doubled their Grammy with the most prestigious Canadian music award, Juno. The first who has done this is Alanis Morissette. Pulp are also keeping busy with their fans. Namely, warming up for their tour, re-playing their songs together again, they have come across a great deal of covers various people did of their work. They liked it so much that they posted their favorite on their website Pulppeople.com. And then took a step further, calling people to keep posting their covers, like the existing ones, and try to win what Pulp promised to be a music award. Who knows, if we tune up and send our works, we might end up at Main Stage, playing "This Is Hardcore' with Jarvis and the guys. For example. Bad Religion have two cool new videos, available on Youtube. They performed "21st Century Digital Boy" and "Wrong Way Kids" at Jimmy Kimmel's show, and here's where you can check them out:
They started their American tour on April 5, which seems a great warm-up for July in Serbia. ************************************************************* Osim što su muzički toliko aktivni i veliki da se svet za njih bori, Arcade fire se bore i za bolju Kanadu, koliko god to nama zvučalo nepotrebno :). Na svom blogu oni su pozvali svoje sugrađane da glasaju, ali ne za konzervativnu stranku. Takođe su i drugi kanadski umetnici koji su Gremi dopunili Džuno nagradom, pored Alanis Moriset. nameće se pomisao da njih treba preskočiti u nominacijama, i samo im uručivati nagrade. Članovi benda Pulp skontali su da mnogo ljudi obrađuje njihove pesme. Oni su, svirajući ponovo svoje stare numere, tražili malo po netu i kad su videli kako njihova muzika može da zvuči, odredili svoje omiljene obrade, i postavili ih na svoj sajt, Pulppeople.com. Svi smo pozvani da glasamo za one koje nam se najviše dopadaju, čak okačimo i neke svoje. Bend obećava muzičku nagradu, možda svirku sa njima? Ko zna, možda ako se uključimo, neko od nas završi svirajući "This is Hardcore", na primer. Bad Religion imaju dva sjajna nova snimka sa nastupa kod Džimija Kimela, gde su izveli "21st Century Digital Boy" i "Wrong Way Kids", pogledajte gore. Oni su petog aprila krenuli na turneju po svom kontinentu, što se čini kao dobro zagrevanje za Srbiju u julu. Dženana Huseinović    

How can one find a reason to make a song in the time when it seems there’s no specific meaning in anything, or at least someone wants us to believe this? Well, you stop for a second and take a look at what you are at this moment, and if you listen just a bit more carefully, somewhere down there in the uncertain halls of self, you may hear the music. Of course, if you haven’t grown superficial and flat, like the screen you’re reading this from. Arcade Fire come from Montreal, a city that speaks for the global community. An original French place in American continent underwent a great metamorphosis into a perfect cosmopolitan center after the year 2000, the moment in which it indisputably opened to Anglistic influences coming from the rest of Canada. The process of mixing two cultures in this country actually peaked just recently, when Montreal became a sort of cultural capital that gives a chance to anyone with a project, among other things because Quebec is not exactly the richest piece of the world, so one also has to make a living writing songs – which brought to an unforeseen mixture of economic uncertainty and artistic opportunities. This new-born influence that Canadian music scene has gained is proven by last year’s abundance of Canadian artists at Exit – Chromeo, A Trak and Beast from Montreal, Chrystal Castles from Toronto, and this year we are hosting a band who are at the very top of this – dark multicultural folk rock  Arcade Fire. With their latest album "The Suburbs", Arcade Fire reached #1 at still referral Billboard album chart, won a Grammy, whereas what we may call casually-recorded debut album “Funeral” was proclaimed the best album of the decade by the critics. In all probability, not one other band emerged that got universal attention: they excite the audience enough to headline a large festival like Reading, they inspire critics to give them unreserved praise, so positive review is a given, and prominent musicians such as David Bowie and U2 want to share stage with them. There is only one reason for this – loud and marry rock orchestra of seven has always had one extra reason to sing their songs, there has always been a personal experience in the back, the one that doesn’t seek justification from current trends. A completely independent rock attitude, urging them to only follow their own ideas about what’s worth talking about has lead them beyond the music industry streams, on dirty paths of the Internet, whereas this biggest new ‘Americana’ band has not been heard of by those who don’t listen to either old folk or new rock. Arcade Fire have successfully filled the void for those who searched for a new grand authentic rock band, who know their history, and use the language of practical poetry to talk about current affairs. So you were saying? You haven’t heard of Woody Guthrie? Then give up on music. Dragan Ambrozic, Main Stage program manager ************************************************************************************************** Kako naći razlog za pesmu u vremenima u kojima naizgled više ništa nema neko posebno značenje, ili bar neko želi da u to poverujemo? Paaa... staneš i pogledaš u ono što si ti u tom trenutku, i ako samo malo pažljivije poslušaš, tamo negde u neizvesnim hodnicima sebe, možda čuješ muziku. Naravno, ako još nisi postao površan i oguglao kao ekran na kome ovo čitate. Arcade Fire dolaze iz Montreala, grada koji govori u ime globalne zajednice. Originalno francusko mesto na američkom kontinentu, posle 2000 doživelo je veliku metamorfozu ka savršenom kosmopolitskom centru, onog časa kada se konačno i neopozivo otvorilo za anglo-uticaje iz ostatka Kanade. Proces mešanja dve kulture u ovoj zemlji ustvari je doživeo svoj vrhunac tek nedavno, kada se Montreal pretvorio u neku vrstu tamošnjeg umetničkog glavnog grada koji pruža jednake mogućnosti svima sa projektom, između ostalog i zbog toga što Kvebek nije baš najbogatiji deo sveta, pa se mora živeti i od pesme - tako je došlo do neviđenog miksa ekonomske nesigurnosti i povoljnih mogućnosti za umetnike. O novostečenom značaju kanadske alternativne muzičke scene dovoljno govori činjenica da su na prošlom Exitu gostovali Chromeo, A Trak i Beast iz Montreala, te Chrystal Castles iz Toronto, a ove godine nam dolazi bend koji se nalazi na samom vrhu ovog dešavanja - mračni multikulturni folk rock sastav Arcade Fire. Arcade Fire su sa najnovijim albumom "The Suburbs" bili na prvom mestu i dalje referentne Billboard liste albuma, osvojili su Grammy, dok je takoreći usput debi album "Funeral" izabran od strane kritike za najbolji album protekle dekade. Verovatno nema grupe koja je u poslednje vreme tako jednodušno privukla opštu pažnju: publiku uzbuđuju u dovoljnoj meri da se pojave kao headliner velikog festivala kao što je Reading, kritiku teraju na apsolutne hvalospeve, pa se pozitivne kritike prosto podrazumevaju, a proslavljene muzičare poput David Bowiea i U2, navode da požele nastup uz njih na sceni. Postoji samo jedan razlog za to - raspevani i rasvirani sedmočlani rok orkestar uvek je imao razlog više zašto je pevao svoje pesme, iz njih je uvek govorilo nekakvo lično životno iskustvo koje ne traži opravdanje u trendovima. Krajnje nezavisan rokerski stav, zbog kojeg slede samo svoju ideju o tome šta vredi reći, vodio ih je mimo tokova muzičke industrije, prašnjavim stazama interneta, sve dok za najveći bend nove "americane" nisu čuli i oni koji ne slušaju ni starinski folk ni novi rok. Arcade Fire su uspešno ispunili prazninu za sve one koji su tražili novu veliku autorsku rok grupu, koja poznaje svoju istoriju, a govori jezikom primenjene poezije o savremenim zbivanjima. I šta kažete - niste čuli za Woodyja Guthrieja? Onda dignite ruke od slušanja muzike. Dragan Ambrozić, Main Stage program manager

Ono što je počelo kao preporuka obezbeđenja da se posle glavne zvezde na Main Stageu program produži, ne bi li se sprečila masa ljudi u spontanom zaglavljivanju po tunelima Petrovaradinske tvrđave, od 2003. se pretvorilo u strogo koncipiran program kojim je predstavljena cela jedna potkultura. I zaista, nema veće bine na kojoj kontinuirano najbolji drum and bass umetnici nastupaju već godinama, nema veće lansirne rampe za njih u ovim krajevima, pa ni u Evropi u krajnjoj liniji, čak i tamo nema dužeg niza uzbudljivih DJ setova iz undeground oblasti d & b, jungle, breakbeat, hip hop i dubstepa pred većom publikom... „2am sessions“ na Main Stage-u su tako postali trademark Exita, jedna od stvari koja ga definitivno razlikuje od svih ostalih festivala i omogućuje da se žurka na ovom čuvenom mestu nastavi do jutra, sa istinskom vatrenošću. LTJ Bukem je snimio i objavio svoj nastup da zauvek ostane rađanje sunca nad glavama koje skaču, ali i mnogi drugi su poneli najjače uspomene i kasnije nam dostavili molbe da se ponovo vrate na ovu binu u jutarnjim satima. Ovogodišnji program posle 2 na glavnoj bini, pomalo je drugačije koncipiran, više kao sa uzbuđenjem pravog malog kluba u kome više umetnika nastupa u brzom ritmu i uz brze promene, iznenađenje do iznenađenja, tako da u toku iste večeri možemo videti više stilova. Zato su sa nama od sad po 3 izvođača u paketu, i zato imamo sve stilove, od trip hopa jednog giganta kakav je DJ Shadow, preko dubstepa Plasctiana i Chefala, ili novog hip hopa Foreign Beggars do drum and bassa Zinca ili jungle-a stare škole jednog Randalla. Najveći underground klub na zemlji se sprema da vas opet primi. Dragan Ambrozić
Main Stage Program Manager

A kad to kažete nekome, to je 100% najiskreniji izliv ljubavi. I svi fanovi benda Lollobrigida to osećaju, pevaju, žive i vole još od davne 2005. kada je Ida, šefica benda, povela sa sobom prvu pratilju u pokor svih klubova, partija, menzi, staračkih domova i izviđačkih kampova. Nova electro-pop-trash-punk atrakcija je postala veća od bivše Jugoslavije iz čije su prošlosti kopali synth legende i sa istima ih upoređivali. Publici je to bilo potpuno svejedno, jer sada je konačno tu bio act koji iskreno i jednostavno peva o stvarima i situacijama koje su se svima nama desile. Izlazi i album Cartoon Explosion koji je upravo vatromet svačije sobe, našeg najboljeg prijatelja, disko kluba, modne piste i ispovedaonice. Iako smo ga svi znali napamet i pre nego što se zvanično pojavio, sve je upućivalo na to da Lollobrigida ima planove. DIY stav, energija i zavodljivost slatkih devojaka pročula se daleko, tezge učestale a ovi prostori dobili svoje večite gummy-punk sirene, koje su u nekom momentu postale morski šljokičasti monster sa šest glava i milion repova. Sastav doživljava kadrovske promene, samo izgleda ozbiljnije, dok je na sceni potpuni haos. Pesme dobijaju neku indie oblandu i ono što se zove produkcija, a pri tome i dalje peva o prošlom vikendu. Nastaju neke nove pesme, gitara je dominantna a stav drskiji. Svi žele da gostuju na njihovom albumu i svi bi da se slikaju sa njima. Ploča Lollobrigida Inc postaje instant hit. Opet. Nastupi su još više učestaliji i sada ih zovu koncertima. Nije ih lako bukirati, mesecima unapred su zauzeti a sviraju gde god stignu. Ljudima nije dosta i ima ih sve više koji postaju repovi ove trash nemani. Na Exit festivalu, imaju vrtoglav put, od stage-a napravljenog na dve gajbe do Fusion-a i ove godine Main stage-a, Lollobrigida je pokazala da neke stvari na ovim prostorima mogu i drugačije da se rade. Röyksopp će ispuniti svoj san i biti predgrupa Lollama, dok će Missy Elliott probati da nastavi spektakl i žurku koje će Lollobrigida napraviti. Kao poslasticu, Exit festival i Exitmusic.tv vam poklanjaju ekskluzivan besplatan download novog Lollobrigida singla Bivša djevojka koji otkriva deo onoga na čemu je bend u svojoj garaži radio prethodnih meseci. Imate nekoliko dana da ga naučite napamet i zajedno pevamo u  subotu 10. jula u 23:00 na Main stage-u! Predrag Nikolić
Elektrana

Tokom osamdesetih u SAD je na underground sceni došlo do mini renesanse rokenrola. Originalni apsolutni ekscentrici američke alternativne rock scene koja se tad stvarala, bili su Faith No More sa prvobitnim pevačem Chuck Mosleyjem. Ponikli u gradu u kome su i inače i ranije cvetale čudne stvari – San Franciscu – skrenuli su odmah na sebe pažnju neobičnim melanžem stilova, koji se njihao od alternativnog rocka do slobodoumnog metala, vrlo brzo se pretvorivši u opšte miljenike. Kad su posle dva cenjena albuma za pevača regrutovali zgodnog i talentovanog lokalnog wunderkinda Mike Pattona, koji je uneo u ovaj miks i pop-jazz tonove i svojevrstan dekadentni touch, globalni uspeh nije mogao da izostane – Faith No More su postali prvi i jedini bend iz svoje generacije koji je doživeo neosporan svetski uspeh kao posledicu svog učestvovanja u mini renesansi rock kulture tokom osamdesetih. Grunge je bio tek u najavi kad je LP The Real Thing 1989. dao naznake zvuka koji će doći, u startu prevazilazeći njegova žanrovska ograničenja. Njegov još eksperimentalniji nastavak Angel Dust jedna je od smelijih mainstream ploča svog doba, a obrada Commodoresa „Easy“, najuspešniji singl FNM, bar u ovim krajevima... Faith No More su upamćeni kao nastavljači rokerskog individualizma novim sredstvima u novim vremenima, i oličenje organskog nepristajanja na bilo kakva pravila – ako su svirali metal, svirali su ga na svoj način, ako su svirali punk, bilo je to tako da odmah prepoznate FNM, ako su rešili da imaju pop hit, imali su ga. Njihovo okupljanje prošle godine bilo je pomalo iznenađenje, ali ne toliko – od mirnog i drugarskog razlaza 1998, već dosta dugo svako od članova je imao svoje solo projekte koji su zasitili ego potrebe, pa se moglo očekivati da, pre ili kasnije, pokušaju da se vrate jedni drugima, a samim tim i nama. Gazeći sve pred sobom u svojoj nonšalantnoj rokerskoj dekadenciji... Dragan Ambrozić
Main Stage Program Manager

Skoro je nemoguće podceniti značaj pojave albuma „Endtroducing“ (1996), kog je persona koja se pojavila niodkuda pod imenom DJ Shadow objavila za tada ultra-prestižnu i skoro nedodirljivo cool izdavačku kuću Mo Wax. Ne samo da se radilo o prvom albumu koji je legalno objavljen, a da je sastavljen skoro isključivo samo od semplova (nešto što je bilo zabranjeno KLF svega 8 godina ranije), već je i muzika na njemu bila vizionarska. Kombinovala je očiglednu muzičku hip hop osnovu sa zvucima koji su dolazili iz jazza, soula, pa čak i klasike, dajući nečemu što je do tad bila ulična kultura / hip hop potkultura, jednu neslućenu umetničku ambicioznost koja je začudo funkcionisala. DJ Shadow je dao hip hopu novo samopoštovanje. U to vreme, tik pred pojavu interneta, stvarno se nije mnogo znalo o osobi o kojoj je reč, pa je pomalo iznenađujuće bilo konačno otkriće da se radi o belcu, jednom od najvećih kolekcionara vinila na svetu, uz to poreklom iz vesele Kalifornije (danas je stanovnik San Franciska) – teskoban zvuk kog je stvarao, toliko je lepo odgovarao sumračnom raspoloženju „trip hop“ scene koja se tad pojavila, da ga je muzička štampa odmah u nju i svrstala. U godinama koje su usledile, pokazalo se da DJ Shadow ima veće ambicije od toga da sledi „bristolski zvuk“, i mada danas ponešto od njegove tadašnje verzije trip hop vizije možda zvuči pomalo zastarelo, on se uvek pomerao u vremenu usput kupeći nove inspiracije koje je polagao na perfektno odabrane beat-ove. Mada kasniji autorski radovi nisu bili ocenjeni kao remek delo tipa „Endtroducing“, DJ Shadow je u intervjuima bio jasan – zauvek je odbio mogućnost da se ponavlja i napravi slično autorsko delo, radije stalno eksperimentišući. Zato je do danas ostao jedan od najznačajnijih aktera DJ scene - pre svega zbog visoke tehnike, ali i svog neprekidnog umetničkog istraživačkog rada i smelosti da uvek i iznova proba nešto novo, ostajući zauvek najznačajniji futurista hip hopa. Njegovi nastupi su obično tačke na kojima počinje razmišljanje o tome kuda muzika ide. Dragan Ambrozić
Main Stage Program Manager

Od Moloko 2003, preko Pet Shop Boys i Scissor Sisters 2006, do Lily Allen 2009, Exit je tragao za velikom pop muzikom sa autorskom dimenzijom, i davao joj tvrđavu kao perfektnu pozadinu za pravi pop event sa elementima istinskog glamoura, kakvi se kod nas u prethodnim godinama nisu dešavali nigde osim na festivalu. Ovogodišnji izbor je Mika, svakako jedna od zanimljivijih pojava i najvećih osveženja na pop sceni u poslednjih par godina – ako postoji neka vrsta novog muškog glasa generacije u toj sferi, Mika je prvi kandidat, bar među onima koji ne vole konfekcijsku robu, nego zrno autentičnosti, makar u retro-osamdesete pravcu.  Njegov debi album Life In A Cartoon Motion, bio je čista senzacija 2007. godine, doneo mu je Brit Award za najboljeg novog umetnika, i još uvek služi kao podsetnik kako se u modernim vremenima ipak može napraviti niz hit melodija bez podilaženja publici ili izdavačima, just relax and take it easy. Instantna poređenja sa Robbie Williamsom, Elton Johnom ili Freddie Mercuryjem treba shvatiti uslovno – Mika je na svom debiju sa energijom i strašću teenager-a na konačnom odsustvu iz škole, uspeo da ispriča priču o odrastanju u formi pop ploče, kako to možda niko nije uradio pre njega. Naravno, pomenuta velika imena su njegovi uzori kad je u pitanju intergritet umetnika u oblasti popularne muzike, koja po definiciji mora imati masovnu privlačnost. Njegov upravo objavljeni drugi album The Boy Who Knew Too Much, možda nema toliko očiglednih hitova, ali nastavlja da gradi lik Mike kao osvešćenog pop pin up-a sa duhom, koji ima nešto mnogo važnije da kaže nego samo da izgleda i veselo skače po sceni pevajući svoje zarazne melodije. Da li treba reći da je šou spektakularan i da nema boljeg mesta od Main-a za najavljeni čulni vatromet? Pojava Mike kao headlinera, uz Placebo i Missy Elliot, svako sa svojom ambivalentnom seksualnošću, takođe otkriva još jednu ne tako očiglednu temu ovogodišnjeg Exita – pitanje slobode seksualnog opredeljenja. Tek toliko da ne zaboravimo.
Dragan Ambrozić
Main Stage Program Manager

Placebo dolaze na Exit kao veliko ime globalne rock scene, obnovljenog šika i nove čvrstine koji ide sa albumima „Meds“ i prošlogodišnjim „Battle For The Sun“. Njihova nova postava koncertno je neumorna od leta 2009, polako osvajajući svetske prostore veličine arene, a nedavno dobijena MTV Europe nagrada za „Best Alternative Act“, dovoljno govori o tome da je sastav na novom vrhuncu. Skupljači uspomena znaju da se onaj odličan koncert u beogradskoj Hali sportova 2003. još uvek prepričava. Od mnogih bendova koji pretenduju da su nasledili jednu važnu liniju David Bowie-jevog angažmana, Placebo su verovatno najdalje otišli. Tokom devedesetih godina, došlo je do još jedne, ovaj put konačne revalorizacije Bowie-jevog rada, koja ga je konačno smestila u opšti Hall Of Fame rock n rolla, iz čega je - osim interesa medija - proistekla jedna generacija novih sastava direktno inspirisanih njegovim radom. Od Placebo do Arcade Fire, bilo je grupa koje kao da su se utrkivale u inspirisanju nekim rukavcem ove bogate zaostavštine, ali samo jedna je pozvana da svira na Bowie-jovom 50 rođendanu, i to su bili upravo – Placebo. Androgina vrteška identiteta koju možemo videti oko njih, kao da nije prestala od sedamdesetih, i Brian Molko i drugovi dele svoje postojanje sa nekom Bovijevskom retro fantazijom. U njoj se govori o mogućoj budućnosti u kojoj će internacionalni rock bandovi praviti kosmopolitski glam-rock živeći svuda po malo, a nijedno mesto ne smatrajući svojim domom, kao što nijednu rodnu pripadnost ne smatraju konačnom i definisanom. I stvarno, Placebo su na šest albuma postali pesnici nedovršenosti kao jedinog trajnog stanja savremenog sveta, u kome je drama definisanja svog identiteta (nekada samo teenage drama) – jedina opšta drama. I mada se kasnije pojavilo još sličnih savremenih lirskih gitarskih bendova darkerskog glamura, Placebo su bili prvi – do danas oni ostaju najautentičniji, kao ostrvo čežnji i nade za nečim boljim, što se možda još uvek može dogoditi. Dragan Ambrozić
Main Stage Program Manager

Ko se ne seća 2007. kad smo na Exitu - kao prvom od većih evropskih festivala uopšte - imali hip hop zvezde raznih generacija kao većinske headlinere? Kakav šok za sistem... Godinu dana pre nego što je Glastonbury otkrio da se negde usput desio rap, na Exitu su nastupili Snoop Dogg, Beastie Boys i Wu Tang Clan – taj događaj je bio jedan od najboljih primera kako se mogu pomeriti granice kod nas i publika dovesti u situaciju da zaista prati muziku koja se dešava u tom trenutku u svetu (i to već neko vreme...). Kod nas se do tad hip hop treirao kao diskutabilno underground stvaralaštvo, dok je svuda u svetu neosporno bio visoko-komercijalna aktivnost, odnosno srednja struja pop muzike. Slični festivali zasnovani na alternativnim kulturnim vrednostima širom sveta do tad su se ustručavali da uvrste savremene hip hop izvođače između ostalog i zbog njihove agresivne komercijalnosti i pop stardom statusa, ali je negde u to vreme postalo konačno opšteprihvaćeno da postoje umetničke vrednosti u rap muzici kakva je danas. Exit te godine nije uradio ništa što već nije radio – izložio nas je jednoj celoj kulturi koju do sad nismo imali priliku da vidimo u punom sjaju, izazivajući promenu u shvatanjima. Ove godine imamo u najavi najveću žensku zvezdu hip hopa već godinama - Missy Elliott, koja nam donosi svoj pravi glamurozni plesački šou kakav nismo imali priliku da vidimo na ovim prostorima, kao što i najavljuje za kraj leta Block Party, novo autorsko delo koje se sa velikim očekivanjima čeka već pet godina. Missy Elliott je sama po sebi odavno fenomen sa nekolicinom hitova koji su definisali moderan hip hop sa pop kodom – njeno stabilno i dugovečno prisustvo treba donekle zahvaliti kontinuiranoj saradnji sa Timbalandom, jednim od prvih novih mogula crnačke produkcije, za koga uvek ističe da joj je „brat čije mišljenje će uvek poštovati“.
Sa 5 Grammy nagrada i raznim drugim industrijskim ukrasima, Missy je ne radeći mnogo od 2006. ostala pomalo u senci novog talasa ženskih izvođača svih boja i oblika – i baš kad su žene postale presudna snaga koja se pita u pop muzici, jedna od osoba koja ih je snažno inspirisala, ostala je pomalo u nekoj vrsti „blistave izolacije“. Što ne znači da se njen glas ne očekuje sa strahopoštovanjem – sama najava za konačan izlazak Block Party bila je dovoljna da sve zainteresuje, a opis muzike kao nečeg uz šta se može plesati na uličnoj zabavi, dovoljan da natera ljude da zamišljaju energetsku bombu Missy Elliott u svom dvorištu... ili na tvrđavi. Dragan Ambrozić
Main Stage Program Manager